Strategia okrętów podwodnych
Nabywanie lub budowanie okrętów podwodnych przez państwa jest ściśle związane z wypełnianiem narodowych misji. Już w czasie wojen jednostki tej klasy były wykorzystywane do niszczenia okrętów wroga lub nieprzyjacielskiego handlu. Podczas trwania zimnej wojny głównym zadaniem bojowych okrętów wojennych była pasywna rola strategicznego odstraszania. Okręty podwodne były również przeznaczone do zbierania ważnych danych wywiadowczych oraz do udziału w operacjach floty. Takie działania są im przypisywane do dnia dzisiejszego, jednak mając na uwadze ich optymalne wykorzystanie, władze narodowe odpowiednio wcześniej ustalają cele strategiczne swoich sił podwodnych.
Strategia z punktu widzenia historycznego (I i II wojna światowa) jest obecnie najważniejszym powodem użycia bojowych okrętów podwodnych – szczególnie w różnego rodzaju konfliktach zbrojnych. Jest to przede wszystkim broń uznawana za wysoce ofensywną. Dla niektórych państw takich jak Niemcy, Holandia czy Polska utrzymywanie flot podwodnych jest jedynie spadkiem z przeszłości. Dla mocarstw takich jak Wielka Brytania, USA, Rosja, Chiny czy Francja takie siły podwodne są niezbędnym elementem w celu zapewnienia minimalnego poziomu morskiego odstraszania strategicznego, jak również możliwości szybkiej reakcji na kryzysy regionalne.
Bojowe okręty podwodne wyposażone we wszystkie nowoczesne systemy broni, podtrzymywania życia (np. system uzupełniania tlenu) oraz systemy informacyjne najprężniej działają w Stanach Zjednoczonych oraz w Rosji. Jak się okazuje liczba krajów dysponujących jednostkami tej klasy rośnie z każdym kolejnym rokiem. Doskonałym przykładem rosnących sił podwodnych są chociażby Korea Południowa oraz Singapur. Rozbudowa podwodnych flot w innych państwach jest przede wszystkim wynikiem odpowiedzi na wyścig zbrojeń ze strony ich sąsiadów (np. Chile i Peru, Grecja i Turcja lub Indie i Pakistan).