Napęd łodzi podwodnej
Już od bardzo wielu lat rozwiązanie sposobu napędu w okrętach podwodnych stanowiło ogromny problem dla ich konstruktorów. Początkowo stosowano silniki parowe, które jednak okazywały się zupełnie nieprzydatne podczas zanurzania. Wraz z biegiem lat inżynierowie dokonywani rewolucyjnych zmian. Pojawiły się bowiem pierwsze silniki elektryczne i spalinowe, które stosowane są w okrętach podwodnych do dnia dzisiejszego.
Obecnie w łodziach podwodnych, poza napędami elektrycznymi, możemy odnaleźć jeszcze silniki oparte na spalaniu węglowodorów lub alkoholi. Środowisko podwodne znacznie utrudnia jednak ich stosowanie. W przypadku silników elektrycznych wymagają one dodatkowego zasilania energią ze źródeł zewnętrznych. W bardziej zaawansowanych konstrukcjach z odpowiednią detekcją min morskich i uzbrojeniem stosowany jest nawet napęd jądrowy. Generalnie rozwój konstrukcyjny tych niesamowitych pojazdów podwodnych w dużej mierze uzależniony jest od rozwoju ich środków napędu.
Współczesne silniki elektryczne w łodziach podwodnych są zazwyczaj skonfigurowane jako bezpośrednio połączony wirnik z wałem napędowym. Wielkość takiego silnika musi być właściwa w celu dostarczenia wałowi napędowemu niezbędnej mocy wykorzystywanej do osiągnięcia i utrzymania maksymalnej prędkości okrętu. Mając na uwadze fakt, że silnik okrętu napędzany jest bezpośrednio przez wał napędowy, jego prędkość obrotowa musi być zgodna z konstrukcją śruby napędowej. To właśnie ten element dostarcza bowiem silnikowi pełnego ciągu.
Bezpośredni napęd przez silnik wału napędowego jest obecnie jednym z najefektywniejszych silników stosowanych w łodziach podwodnych (wyłączając jednostki z napędem nuklearnym). Jest to rozwiązanie o wiele bardziej skuteczne niż w przypadku napędu nie bezpośredniego, w którym jest on przenoszony z silników na wał za pomocą przekładni. Powoduje to konieczność wygospodarowania dodatkowej przestrzeni w kadłubie.